Tak jak przy starcie włożyłam gumę do buzi i już po chwili wylądowaliśmy. Muszę przyznać, że jestem pełna podziwu dla pilota, ponieważ poszło mu na prawdę dobrze. Odpięłam pasy, wzięłam torebkę i jako pierwsza szybkim krokiem ruszyłam w kierunku wyjścia. Potem zaczęli się też gromadzić przy mnie inni pasażerowie. Zauważyłam, że niedaleko mnie stoi ten sam przystojny chłopak. Muszę przyznać, że jest na prawdę wysoki, chyba o głowę wyższy ode mnie.
Drzwi się otworzyły, a świeże powietrze zaczęło miło otulać moją twarz. Wzięłam głęboki oddech i wyszłam z samolotu. Zaraz po tym obok mnie znaleźli się także moi rodzice i razem ruszyliśmy odebrać nasze walizki.
Poszło nam bardzo szybko, bo już po trzydziestu minutach znaleźliśmy się w taksówce, gdyż nasz samochód dopłynie dopiero za dwa dni. Przemierzaliśmy szybko kolejne ulice Wolos. Jest to doprawdy wspaniałe miasto. Panuje w nim bardzo miła i wesoła atmosfera. W dodatku nie brakuje też tu wspaniałych widoków, które aż zapierają dech w piersiach. Mieszkańcy natomiast wyglądają jakby mieli w sobie nieskończoną ilość energii. Przypomina mi to trochę jakąś bajkę, tylko tam dziewczyna poznaje swojego księcia, w którym się bezgranicznie zakochuje, potem jest oczywiście ślub, zwykła dziewczyna zostaje piękną królową, i jak to w baśniach bywa na zakończenie " i żyli długo i szczęśliwie ". W prawdzie te miasto wygląda naprawdę magicznie i czuję, że tu jest mój dom, ale chyba na coś takiego liczyć nie mogę. Trzeba jeszcze zwrócić uwagę na to, że wszyscy ludzie bardzo dbają o Wolos. Jest ono bardzo czyste. Mam nadzieję, że ta przeprowadzka zmieni mnie na lepsze.
Jechaliśmy tak jeszcze około dziesięć minut, gdy kierowca zatrzymał samochód Roxie i Ed otworzyli drzwi, a ja podążyłam ich śladem. Moim oczom ukazał się piękny, duży budynek. Był to dom, trochę przypominał willę, jednak był nieco mniejszy, ale równie piękny. Jego kremowy kolor wyróżniał się pośród zielonych drzew rosnących wokoło. Okna miał duże i lśniące nowością. Lekko po prawej stronie znajdowały się piękne, duże drzwi, w których kierunku zmierzaliśmy. Cały dom był ogrodzony masywnym, ale równie ładnym ogrodzeniem. Zauważyłam też cudowne kwiaty posadzone wokół jednego z drzew.
Drzwi otworzył przed nami Ed :
- Witajcie w naszym nowym domu. - wypowiedział te słowa z niemałym uśmiechem na twarzy.
- I jak podoba ci się? - spytała równie wesoła Roxie.
- Tak i to bardzo, jest piękny - zdołałam z siebie wykrztusić jedynie tych kilka słów.
Oboje krótko zachichotali, a Edward ruszył do taksówki po nasze walizki.
* W tym samym czasie *
- Wróciłem! - zawołałem wchodząc do domu.
- Hej. - usłyszałem w odpowiedzi głos Artemji.
- I jak obserwowałeś ją? - odezwała się Kali
- Tak trochę...
- A dowiedziałeś się o niej czegoś?
- Wiem tylko tyle, że mieszka przy ulicy Steep 21. Usłyszałem ten adres, gdy zamawiali taksówką.
- Aha dobra robota... A mógłbyś mi trochę opisać Raisę z wyglądu?
- Ok. A więc jest ona bardzo piękna, zresztą jak przystało na księżniczkę. Ma długie blond włosy, a jej oczy przypominają mi trochę morze. Jest na prawdę cudowna.
- Uuuu, ktoś tu się zakochał - jak zwykle musiała się jakoś wtrącić Artemija.
- Zamknij się. Po prostu mówię jak jest. - powiedziałem lekko zdenerwowany.
- Dobra, dobra wmawiaj sobie.
- Spokój dzieci! - odezwała się Kali - A więc jest tak jak przewidywałam... Jazon, pamiętaj przez całe wakacje nie spuszczaj z niej oka.
- Dobrze postaram się...
- Mam taką nadzieję... A to się tyczy również ciebie Artemijo
- Ok. Pomogę Jazonowi śledzić jego ukochaną.
- Proszę tylko bez takich. - uspokoiła ją Kali.- I co najważniejsze, jak tylko Raisa znajdzie kamień macie mnie natychmiast o tym powiadomić.
- Ok, ale to znaczy, że dopóki go nie znajdzie mamy jej nic nie mówić o Pelagii?
- Tak, dopóki nie będzie gotowa nie rozmawiajcie z nią o tym, dobrze?
- Tak. - odpowiedzieliśmy chórem.
I na tym kończymy rozdział 3. Wiem, że się znów trochę opóźniłam, ale postaram się wszystko nadrobić. W wakacje będę mogła dodawać rozdziały codziennie, więc na pewno wszystko się wyrówna.