Planety

środa, 12 czerwca 2013

Rozdział 3

- Proszę zapiąć pasy, za chwilę lądujemy. - usłyszałam z głośników głos stewardessy.  
        Tak jak przy starcie włożyłam gumę do buzi i już po chwili wylądowaliśmy. Muszę przyznać, że jestem pełna podziwu dla pilota, ponieważ poszło mu na prawdę dobrze. Odpięłam pasy, wzięłam torebkę i jako pierwsza szybkim krokiem ruszyłam w kierunku wyjścia. Potem zaczęli się też gromadzić przy mnie inni pasażerowie. Zauważyłam, że niedaleko mnie stoi ten sam przystojny chłopak. Muszę przyznać, że jest na prawdę wysoki, chyba o głowę wyższy ode mnie.
        Drzwi się otworzyły, a świeże powietrze zaczęło miło otulać moją twarz. Wzięłam głęboki oddech i wyszłam z samolotu. Zaraz po tym obok mnie znaleźli się także moi rodzice i razem ruszyliśmy odebrać nasze walizki.
        Poszło nam bardzo szybko, bo już po trzydziestu minutach znaleźliśmy się w taksówce, gdyż nasz samochód dopłynie dopiero za dwa dni. Przemierzaliśmy szybko kolejne ulice Wolos. Jest to doprawdy wspaniałe miasto. Panuje w nim bardzo miła i wesoła atmosfera. W dodatku nie brakuje też tu wspaniałych widoków, które aż zapierają dech w piersiach. Mieszkańcy natomiast wyglądają jakby mieli w sobie nieskończoną ilość energii. Przypomina mi to trochę jakąś bajkę, tylko tam dziewczyna poznaje swojego księcia, w którym się bezgranicznie zakochuje, potem jest oczywiście ślub, zwykła dziewczyna zostaje piękną królową, i jak to w baśniach bywa na zakończenie " i żyli długo i szczęśliwie ". W prawdzie te miasto wygląda naprawdę magicznie i czuję, że tu jest mój dom, ale chyba na coś takiego liczyć nie mogę. Trzeba jeszcze zwrócić uwagę na to, że wszyscy ludzie bardzo dbają o Wolos. Jest ono bardzo czyste. Mam nadzieję, że ta przeprowadzka zmieni mnie na lepsze.
        Jechaliśmy tak jeszcze około dziesięć minut, gdy kierowca zatrzymał samochód Roxie i Ed otworzyli drzwi, a ja podążyłam ich śladem. Moim oczom ukazał się piękny, duży budynek. Był to dom, trochę przypominał willę, jednak był nieco mniejszy, ale równie piękny. Jego kremowy kolor wyróżniał się pośród zielonych drzew rosnących wokoło. Okna miał duże i lśniące nowością. Lekko po prawej stronie znajdowały się piękne, duże drzwi, w których kierunku zmierzaliśmy. Cały dom był ogrodzony masywnym, ale równie ładnym ogrodzeniem. Zauważyłam też cudowne kwiaty posadzone wokół jednego z drzew.
        Drzwi otworzył przed nami Ed :
- Witajcie w naszym nowym domu. - wypowiedział te słowa z niemałym uśmiechem na twarzy.
- I jak podoba ci się? - spytała równie wesoła Roxie.
- Tak i to bardzo, jest piękny - zdołałam z siebie wykrztusić jedynie tych kilka słów.
       Oboje krótko zachichotali, a Edward ruszył do taksówki po nasze walizki.

* W tym samym czasie *
- Wróciłem! - zawołałem wchodząc do domu.
- Hej. - usłyszałem w odpowiedzi głos Artemji.
- I jak obserwowałeś ją? - odezwała się Kali
- Tak trochę...
- A dowiedziałeś się o niej czegoś?
- Wiem tylko tyle, że mieszka przy ulicy Steep 21. Usłyszałem ten adres, gdy zamawiali taksówką.
- Aha dobra robota... A mógłbyś mi trochę opisać Raisę z wyglądu?
- Ok. A więc jest ona bardzo piękna, zresztą jak przystało na księżniczkę. Ma długie blond włosy, a jej oczy  przypominają mi trochę morze. Jest na prawdę cudowna.
- Uuuu, ktoś tu się zakochał - jak zwykle musiała się jakoś wtrącić Artemija.
- Zamknij się. Po prostu mówię jak jest. - powiedziałem lekko zdenerwowany.
- Dobra, dobra wmawiaj sobie.
- Spokój dzieci! - odezwała się Kali - A więc jest tak jak przewidywałam... Jazon, pamiętaj przez całe wakacje nie spuszczaj z niej oka.
- Dobrze postaram się...
- Mam taką nadzieję... A to się tyczy również ciebie Artemijo
- Ok. Pomogę Jazonowi śledzić jego ukochaną.
- Proszę tylko bez takich. - uspokoiła ją Kali.- I co najważniejsze, jak tylko Raisa znajdzie kamień macie mnie natychmiast o tym powiadomić.
- Ok, ale to znaczy, że dopóki go nie znajdzie mamy jej nic nie mówić o Pelagii?
- Tak, dopóki nie będzie gotowa nie rozmawiajcie z nią o tym, dobrze?
- Tak. - odpowiedzieliśmy chórem.



        I na tym kończymy rozdział 3. Wiem, że się znów trochę opóźniłam, ale postaram się wszystko nadrobić. W wakacje będę mogła dodawać rozdziały codziennie, więc na pewno wszystko się wyrówna.

niedziela, 2 czerwca 2013

Rozdział 2

        Wstałam dziś jeszcze trochę oszołomiona wczorajszą rozmową. Nadal nie byłam pewna co mam o tym wszystkim myśleć. Najgorsze było jednak to, że dzisiaj mam się jeszcze spotkać z tą kobietą. Przecież ja jej w ogóle nie znam. I niby o czym ja mam z nią rozmawiać? O tym, że dopiero po tylu latach odnajduję rodzinę, którą i tak nic nie obchodzę? Bo właśnie na to ta cała sytuacja wskazuje. Przecież jak by im na mnie zależało to by mnie na pewno szukali...
        To wszystko na prawdę wyprowadziło mnie z równowagi... Postanowiłam już więcej o tym nie myśleć... Co ma być to będzie.
        Jak co dzień poszłam zrobić poranną toaletę. Gdy z niej wyszłam zobaczyłam Roxie i Ed'a krzątających się po domu i sprawdzających czy na pewno już wszystko zostało spakowane. Nie dziwię im się, sama też mam jakieś dziwne uczucie, jakbym czegoś zapomniała.
- Słonko, śniadanie jest w kuchni. Zjedz je szybko i zaraz musimy się zbierać. - usłyszałam jak zwykle miły głos mamy. W odpowiedzi jedynie pokiwałam głową. A tak w ogóle to zapomniałam wam przedstawić moją kochaną Roxie.
        Jest ona dość wysoką, szczupłą i wysportowaną kobietą. Ma bardzo miły, a za razem wesoły wyraz twarzy. Jej włosy podobnie jak oczy są ciemnobrązowe. Muszę przyznać, że od zawsze jej ich zazdrościłam. Średniej wielkości nos jest umieszczony centralnie na środku twarzy. Usta natomiast ma pełne,   w kolorze dojrzałych malin. Roxie jest ogólnie bardzo miłą , pomocną i uczynną osobą. Nie dziwię się, bo w prawdzie jest ona także szkolnym pedagogiem, jednak aktualnie nie pracuje, gdyż ostatnio miała operację nogi i jest na zwolnieniu lekarskim do końca roku.
        Co do Edwarda to jest to bardzo wysoki, muskularny mężczyzna. Jego włosy są czarne jak smoła, natomiast oczy mają kolor lekko zachmurzonego nieba. Ed jak już wcześniej wspominałam jest prawnikiem i  bardzo lubi swoją pracę, co w tym zawodzie nie zdarza się zbyt często. Z charakteru jest także bardzo miły, dlatego też uważam, że oboje bardzo do siebie pasują. Kiedyś nawet przeznaczyli 1000 zł. na schronisko dla zwierząt.

        Po zjedzonym śniadaniu wyniosłam wszystkie swoje pozostałe bagaże przed dom, bo jeszcze wcześniejsze walizki zostały wysłane do Grecji kilka dni wcześniej, żeby w dniu przeprowadzki było mniejsze zamieszanie. Nasz kochany samochód, a raczej kochany samochód Ed'a także zostanie przewieziony do Grecji tylko tyle, że statkiem.
        Dołączyła do nas Roxie i już całkowicie spakowani pożegnaliśmy ostatnimi spojrzeniami nasz dotychczasowy dom. W końcu nie prędko tu wrócimy...
        Droga na lotnisko minęła mi bardzo szybko, gdyż nie było żadnych korków ani niczego w tym stylu, także na miejscu byliśmy już po piętnastu minutach drogi. Szybko wysiedliśmy z samochodu, wzięliśmy walizki i udaliśmy się do samolotu. 
        Był on bardzo nowocześnie wyposażony. Dominowały w nim dwa kolory, a dokładnie biel i błękit. Samolot ten nosił nazwę "Błękitny jastrząb", co wiele wyjaśniało. Po zajęciu wybranych miejsc okazało się, że siedzenia są zadziwiająco wygodne, więc nie powinnam mieć więcej problemów z zaśnięciem. 
        Czekaliśmy jeszcze około dziesięciu minut, gdy stewardessa zawiadomiła wszystkich, że za chwilę startujemy. Postanowiłam wziąć gumę do buzi, bo to zawsze pomagało mi przy startowaniu. Niedługo po tym samolot był już na wystarczającej wysokości i teraz tylko sunął się przed siebie. Zaczęłam trochę rozglądać się po całym samolocie. Siedziałam miej więcej po środku samolotu. Obok mnie siedział jakiś dziwny facet. Widać było, że nie pochodzi z USA. Tuż za mną siedzieli moi rodzice. Nikogo więcej nie znałam. Przez cały czas miałam dziwne uczucie, że ktoś się na mnie patrzy tylko nie wiedziałam kto. Jednak po paru minutach zasnęłam , gdyż przed nami jeszcze całe osiem godzin lotu.
                                               
                                                                              .....

        Gdy się obudziłam na początku nie wiedziałam gdzie się znajduję. Jednak już za chwilę wszystko sobie przypomniałam. Spytałam się Roxie ile jeszcze godzin będziemy tak lecieć. Okazało się, że jeszcze całe cztery godziny. Postanowiłam pójść do łazienki. Podczas gdy szłam znów poczułam na sobie czyjeś spojrzenie i odruchowo się odwróciłam. Zobaczyłam chłopaka mniej więcej w moim wieku. Miał ciemnobrązowe włosy, a oczy miały kolor jasnego brązu zmieszanego z odrobiną zieleni. Był on bardzo przystojny. Teraz siedział i słuchał przez słuchawki muzykę ze swojej MP4. Nie mogłam jednak określić czy to właśnie on przez cały tamten czas się na mnie patrzył. Byłam jednak pewna, że jest w nim coś jakby magicznego. Nasze spojrzenia na chwile  się spotkały, ale zaraz po tym odwróciłam się i znów zaczęłam zmierzać do wspomnianego wcześniej pomieszczenia.




Przepraszam, że nie dodałam tego rozdziału w piątek, jednak nie pozwolił mi na to nawał obowiązków. Mam nadzieję, że rozdział wam się podoba i proszę jeśli przeczytaliście to skomentujcie.