Planety

środa, 29 maja 2013

Rozdział 1

- Raisa, wstawaj już zaraz 8.00!- powiedziała Roxie.
- Już, już. - odpowiedziałam od niechcenia.

        Nazywam się Raisa. Mam siedemnaście lat. To znaczy dopiero dzisiaj kończę. Nie znam swoich prawdziwych rodziców, jestem adoptowana. Gdy miałam dwa miesiące trafiłam do domu dziecka, a niedługo po tym jak skończyłam cztery miesiące zostałam już adoptowana. Przygarnęli mnie państwo Roxie i Edward Sweep oraz dali mi swoje nazwisko, ponieważ wcześniej nie miałam żadnego. Moi biologiczni rodzice nie chcieli jak widać abym nosiła, a nawet znała ich nazwiska. Przy wypełnianiu akt urodzenia rubrykę z nazwiskiem zostawili po prostu pustą, a podpisali się jedynie imionami. Jako maluch byłam bardzo grzecznym dzieckiem. W szkole również szło mi dość dobrze. Wprawdzie zawsze byłam wzorową uczennicą. Miałam także wiele wspaniałych talentów. Pięknie śpiewałam, ale także rysowałam. Z wyglądu można by powiedzieć, że jestem przeciętną nastolatką.  Mam długie, sięgające do pasa blond włosy. Oczy przypominające wzburzone morze, które nadają mi  charakter tajemniczości. Nos jest mały i lekko zadarty, natomiast usta mają przepiękny odcień różu, lekko wpadającego w kolor malinowy. Jestem także dość wysoka oraz szczupła.
        Aktualnie uczęszczam do drugiej klasy liceum. W przyszłości mam zamiar studiować prawo, ale co do tego to nie jestem jeszcze w stu procentach pewna.

- Hej kochanie, śniadanie czeka na stole. - powiedziała Roxie jak tylko już ubrana i umyta zeszłam na dół. Edwarda jak zwykle o tej godzinie nie było już w domu. Tak to jest jak się jest najlepszym prawnikiem w całym mieście, a trzeba podkreślić, że mieszkamy w pięknym Los Angeles.- Wszystkiego najlepszego!- dodała
- Dziękuję. Mamo, a czy z tej okazji mogła bym nie iść dzisiaj do szkoły? - zapytałam z niemałą nutką nadziei w głosie.
- Niestety córciu dzisiaj jest ostatni dzień w szkole, już jutro zaczynają się wakacje, a zresztą także już jutro się wyprowadzamy. Myślę, że jednak wypadało by pożegnać się z przyjaciółmi.
- Tak, chyba tak...
        No więc dziś spędzę kolejny nudny dzień w szkole, a to wszystko przez to, że Ed dostał jakąś niby korzystniejszą ofertę pracy.Czy bycie jednym z najlepszych prawników w LA mu nie wystarcza? Jak widać chyba, nie. Dlatego też przeprowadzamy się do Wolos. Jest to miasto w Grecji, położone nad zatoką Morza Egipskiego. Z tego co wiem jest tam bardzo pięknie, jednak nie mam ochoty się tam przeprowadzać. Nie, żebym była jakimś rozkapryszonym bachorem czy coś, ale w LA mam swoich znajomych, przyjaciół i teraz będę musiała te wszystkie znajomości zaczynać od nowa. No, ale cóż i tak nic już na to nie poradzę. Próbuję jednak się pocieszać tym, że przynajmniej znam grekę.

- Mamo! Idę już do szkoły, wrócę o piętnastej trzydzieści! - krzyknęłam stojąc już w progu drzwi wyjściowych.
- Dobrze skarbie! - usłyszałam po chwili głos Roxie.

                                                                         .....

        Jest już godzina szesnasta przed chwilą Ed wrócił z pracy i złożył mi życzenia. Po tym już nie odezwał się do mnie ani słowem, co nie jest do niego podobne. Roxie także zaczęła się dziwnie zachowywać. Wiem,że coś ich gryzie. Tylko co?

- Raiso! Możesz tu do nas na chwile przyjść, musimy ci coś powiedzieć. - zawołała mnie Roxie.
- Już idę.

        Usiadłam na fotelu naprzeciwko telewizora, skąd miałam także dobry widok na sofę na której siedzieli moi rodzice.
- No więc tak...- zaczął trochę niepewnie Ed- dzisiaj w pracy w twoich aktach z domu dziecka znalazłem jedne trochę dziwne nazwisko, którego nigdy wcześniej nie zauważyłem  i postanowiłem się dowiedzieć do kogo należy.
- Może to nazwisko kogoś z mojej rodziny. - stwierdziłam.
- Na to wygląda. Więc zadzwoniłem pod odpowiedni numer i umówiłem się z panią Kali na spotkanie jutro.
- Jak to jutro? Przecież my jutro wyjeżdżamy.
- Ale tak się składa, że twoja ciocia także mieszka w Grecji i to nawet w tym samym mieście, w którym kupiliśmy dom.Czy to nie wspaniały zbieg okoliczności? - włączyła się do rozmowy Roxie.
- To super, ale dlaczego od razu twierdzicie, że to moja ciocia? - byłam trochę w szoku, że dopiero po tylu latach znalazł się ktoś, kto jest moją prawdziwą rodziną. Nigdy wcześniej nie myślałam, że coś takiego może mieć miejsce, a wręcz byłam pewna, że nigdy nie nastąpi...
- Wszystko dokładnie przestudiowałem i wynika z tego, że pani Kali jest twoją rodziną.

        Nadal nie mogłam tego przyjąć do wiadomości, przecież ja nie mam rodziny. Nawet opiekunki z domu dziecka mówiły,że nie mam żadnych krewnych , gdy się oto pytali moi przybrani rodzice. Dlaczego miały by kłamać w takiej sprawie? W prawdzie ja też już nie raz przeglądałam swoje akta z domu dziecka i nie było tam wypisanych żadnych innych nazwisk niż Sweep, które przyjęłam przecież dopiero po adopcji. Może to po prostu jakaś pomyłka. Tak to pewnie tylko pomyłka... W prawdzie to powinnam się cieszyć, bo to przecież chyba nie jest nic złego, że odnalazłam rodzinę. Niektórzy ludzie pewnie by to nazwali cudem, jednak dla mnie nadal jest to dziwne...

- A czy mogłabym zobaczyć jeszcze raz te akta? - zapytałam Edwarda.
- Oczywiście. - odpowiedział i sięgną po teczkę leżącą niedaleko sofy.
        Już po paru sekundach w swoich rękach trzymałam ten tajemniczy dokument. Przyjrzałam się mu dokładnie. Dopiero po pięciu minutach znalazłam to czego szukałam. W prawym dolnym rogu widniało nazwisko, którego także ja nigdy wcześniej nie zauważyłam, a brzmiało ono bardzo podobnie do nazwiska moich opiekunów różniło się zaledwie jedną literą. Zamiast Sweep pisało tam Stweep. Uznałam, że jest to zwykła literówka...





Na tym kończymy tego posta.Kolejne rozdziały będę dodawała co tydzień w piątek lub dwa razy w tygodniu, czyli w środę i piątek. 

Rozdział pierwszy chcę zadedykować dla Eveline Dee., A Alexy, Joan Marry, które pomogły mi przy zakładaniu tego bloga oraz Alex Gabrielli Styles, która również dużo mi doradziła. Jestem wam naprawdę bardzo wdzięczna.

piątek, 24 maja 2013

Prolog

 -Raisa  i dzieci są już na Ziemi, kamenie z ich mocami niestety wylądowały po drugiej stronie kuli ziemskiej. Miejmy nadzieję, że ich przeznaczenie się spełni... Nie mówiłam ci tego wcześniej i pewnie nie powinnam tego robić, ale to ja widziałam ich przeznaczenie, wiem, że wyzwolą Pelagię, a Raisa będzie jej godnym władcą.
-Nie martw się. Cieszę się, że to właśnie ty je widziałaś. Mam nadzieję, że zostanie ono spełnione...Kali, zostało mi już niewiele czasu, ale kiedy Raisa powróci na Pelagię, proszę  przekaż jej to....

        Zabrzmiał róg. Oznaczało to, że Pelagia straciła władcę i nastały dla niej czasy srogich rządów Tybera.
                                                                  
       Na Pelagii toczyła się wojna. Niestety przyszło jej ją przegrać. Król i królowa zostali otruci i umarli. Tyber dokładnie zaplanował jak unicestwić Pelagię. Nie wiedział jednak, że władcy swoją śmiercią osierocili córkę Raisę, która została wysłana na ziemię wraz z jeszcze dwójką innych dzieci : Jazonem i Artemizją. W kamieniach zwanych anami zamknęli ich moce. Niestety nie udało się wysłać ich w jedno miejsce i aby ocalić Pelagię będą musieli odnaleźć się i swoje przeznaczenie. Cały lud Pelagii posiada w nich swoją jedyną nadzieję na odzyskanie wolności i tylko dlatego planeta nadal istnieje.

Czy trójce dzieci uda się dowiedzieć o swoim przeznaczeniu i uratować swoją planetę?
Czy odnajdą swoją moc?
Czy spotkają na swojej drodze dużo przeszkód?
Czy uda im się opanować swoje pozaziemskie moce?
A może zapanuje nad nimi chęć władzy?