Planety

wtorek, 6 sierpnia 2013

Rozdział 4

        Weszłam powoli do domu. Moim oczom ukazał się piękny nowoczesny salon. Dominował w nim kolor kremowy. Meble były wykonane z ciemnego drewna, co nadawało wszystkiemu kontrastu. Po środku salonu znajdowała się duża  sofa wykonana z jasnej skóry i drewna koloru pozostałych mebli. Na przeciwko niej na jednej ze ścian wisiał pokaźnych rozmiarów czarny, plazmowy telewizor. Natomiast ścianę obok zdobił śliczny, duży kominek. Podłoga została wykonana z ciemnobrązowych paneli, pasujących do pozostałości.
        Przed moimi oczami pojawił się piękny obraz mnie i jakiegoś chłopaka siedzących na sofie przy zapalonym kominku oglądających jakiś romantyczny film. Byłam w niego wtulona, a na mojej twarzy malowało się szczęście. Nie wiem dlaczego, ale to wszystko wydawało mi się bardzo bliskie, jakbym już kiedyś była  w tym domu, co jest przecież nie możliwe.
        Podeszłam do kominka i dotknęłam jego szklanej szyby. Moim oczom ukazała się  znowu jakaś wizja, jednak już nie taka piękna. Tak jak wcześniej przedstawiała mnie jednak tym razem byłam cała zapłakana i biegłam przez cały salon a potem po schodach w górę. Szybkim krokiem ruszyłam swoim śladem. Moja postać znikła w jednym z pokoi, również tam weszłam.
        Po wystroju oceniłam, że jest to zapewne mój pokój. Jego ściany miały kolor fioletu pomieszanego z błękitem. Zaczęłam się wszystkiemu przyglądać bliżej. Meble były białe i lekko rzeźbione, takie jak w moich snach. Uśmiechnęłam się lekko pod nosem. Odwróciłam się, a moim oczom ukazało się również białe łóżko z baldachimem przykryte fioletową kołdrą i mnóstwem poduszek. Niedaleko niego stała śliczna i również biała toaletka. Miała ona podświetlane lustro i kilka szufladek. Obok znajdowało się także krzesło do kompletu. Swój wzrok zwróciłam ku sufitowi na którym wisiał cudowny kryształowy żyrandol.
        Chciałam przypomnieć sobie ostatnią wizję i znów pójść swoim śladem. Jednak nie dałam już rady tego zrobić.
        Z rozmyślań wyrwały mnie wołania Eda :
 - Raiso choć, musisz coś zjeść na pewno jesteś głodna, potem dokończysz oglądanie domu!
- Już idę.
       Wyszłam z pokoju i dopiero teraz uświadomiłam sobie, że zanjduję się on pośrodku korytarza. Zwróciłam głowę w prawą stronę i ujrzałam schody prowadzące w dół. Ruszyłam wolnym krokiem w ich kierunku.
        Zostały one wykonane z jasnego drewna i wypolerowane. Poręcz również była wypolerowana oraz miała  ten sam kolor jednak dodatkowo zdobiły ją małe misterne żłobienia.
       Zaczęłam powoli schodzić na dół. Moje oczy przeszedł blask i pojawiła się kolejna wizja. Znów byłam w niej ja i ten sam chłopak. Tym razem schodziliśmy po schodach i trzymaliśmy się za ręce.Nie widziałam twarzy chłopaka bo byliśmy odwróceni tyłem, zresztą tak jak w pierwszej wizji. Podobnie jak wcześniej poszłam ich śladem tym razem doprowadzili mnie do kuchni i wizja się urwała.
      Dlaczego zawsze się tak szybko kończą? A może jest tego jakiś powód? Sama nie wiem, ale muszę odkryć o co w tym wszystkim chodzi. Usłyszałam głos Roxie :
- Szybko przyszłaś. Dlaczego schodziłaś takim nerwowym krokiem?
        Nerwowym krokiem? Wydawało mi się, że idę normalnie. Jak widać podczas wizji tracę nad sobą kontrolę.
- Sama nie wiem, to chyba z radości. Bardzo podoba mi się nasz nowy dom.
        Nie było to do końca kłamstwo, jednak nie powiedziałam też wszystkiego. Jakbym powiedziała prawdę pewnie pomyślałaby, że jestem jakaś nienormalna czy coś w tym stylu.
- Dobrze, to teraz coś zjedz. Zrobiłam naleśniki chcesz?
- Tak poproszę.
        Posiłek zjedliśmy w ciszy za co byłam bardzo wdzięczna. Magłam przynajmniej zastanowić się co dalej robić. Przecież te wizje nie mogą się pojawiać w nieskończoność. Muszę coś z tym zrobić.
- Skarbie obejrzałaś już cały dom?
- Nie zostało mi jeszcze kilka pokoi.
- Mam nadzieję, że wyrobisz się do wieczora. Kupiliśmy ci bilety na koncert, może byś się przeszła. Trochę zapoznasz się z otoczeniem i może kimś jeszcze.
- Dobrze ale wątpię żebym kogoś poznała. A tak w ogóle to czyj koncert?
-Jakiegoś znanego zespołu... zaczekaj muszę sobie przypomnieć tę nazwę.... a tak Over Again.
-Nie znam ale może być fajny.
-Też tak myślę, a tak w ogóle to to jest grecki zespół tylko nazwę ma angielską.- dołączył się do rozmowy Ed.
-Dobrze to ja pójdę zanieść walizki do pokoju i obejrzę resztę domu, żebyśmy się nie spóźnili na  koncert.
-Zrobiłem już to za ciebie, a na koncert pójdziesz sama a my porozpakowójemy się.
-Ok, nie wrócę późno.
-Nie ma sprawy nie będziesz musiała się śpieszyć, z resztą są wakacje.
-A tak, to ja już pójdę.
        Włożyłam brudne naczynia do zmywarki i poszłam schodami na górę weszłam do pierwszego dużego pokoju po lewej i stwierdziłam, że to zapewne pokój rodziców. Ściany miały kolor bordowy, a meble zostały wykonane z ciemnego drewna. Ogólnie cały pokój był bardzo nowoczesny. Na środku pod jedną ze ścian stało podwójne łóżko. Duże okna zastępowały całą jedną ścianę. Znajdowało się tam również wyjście na balkon. Znalazłam także w nim drzwi prowadzące do nie małej garderoby i łazienki. Szafki zdobiły przeróżne figurki aniołów, muszle i inne szklane ozdóbki.
        Wyszłam na korytarz i weszłam do pokoju obok. Teraz znajdowałam się w biurze taty. Nie było zbyt wielkie, ale za to praktyczne. Meble były także ciemne. Pod jedną ze ścian koloru ciemnozielonego znajdowała się średniej wielkości sofa, a na przeciw niej w rogu stało piękne masywne biurko i obite czarną skórą krzesło. Wszystko prezentowało się świetnie. Zostały mi jeszcze dwa pokoje. Pomaszerowałam do tego sąsiadującego z moim. Okazało się, że jest to pokój gościnny, jakby ktoś przyjechał do nas na nocleg czy coś w tym stylu. Podobnie jak wszystkie inne został urządzony bardzo ładnie, ale i skromnie. Dominowały w nim jasne kolory takie jak żółty. Mieściło się tam podwójne łóżko i inne potrzebne meble, wszystkie wykonane z jasnego drewna. Jedna, a także największa ze ścian była ozdobiona śliczną tapetą w kwiaty.
         Spojrzałam na zegarek w telefonie. Wskazywał godzinę siedemnastą piętnaście. Szybko weszłam do ostatniego pomieszczenia. Była to łazienka. Cała została urządzona w motywie morza. Na ścianach zostały ułożone błękitne kafelki, które przedstawiały wzburzone fale. Jak w każdej łazience umieszczone zostały jeszcze biała umywalka, prysznic itp.
        Poszłam do swojego pokoju i zaczęłam przygotowywać się do koncertu. Na początku poszłam do swojej łazienki i wzięłam orzeźwiający prysznic. Dopiero teraz zwróciłam uwagę na piękny wystrój mojej łazienki. Przedstawiała ona kosmos. Na kafelkach namalowane zostały planety, słońce, a także księżyc. Wszystkiego dopełniały białe, nowoczesne meble łazienkowe.
       Wyszłam spod prysznica. Dokładnie osuszyłam skórę, owinęłam się ręcznikiem i poszłam do pokoju wybrać jakieś ładne ubranie. Ku mojemu zdziwieniu wszystko było rozpakowane. To była zapewne sprawka Roxie. Postanowiłam jednak najpierw zobaczyć jaką muzykę grają ci cali Over Again. Troszeczkę poszperałam i zobaczyłam, że zespół składa się z trzech przystojnych siedemnastoletnich brunetów grających rocka. To dobrze, bo nie lubię metalu, co najwyżej mógłby być jeszcze pop.
        Podeszłam do szafki ze spódniczkami i  wybrałam czarną miniówkę, do tego czarną bluzkę z napisem MTV. Nie to, żebym lubiła styl emu, ale uznałam, że na taki koncert to jest chyba najbardziej odpowiednie.
        Szybo się w to ubrałam i muszę przyznać, że wyglądałam całkiem nieźle.
- Skarbie jest już 18:30, a o 19 zaczyna się koncert. pośpiesz się.- usłyszalam wołanie Roxie.
-Już kończę.
        Podeszłam do toaletki na której stała moja kosmetyczka i nałożyłam na twarz tylko delikatny makijaż. Po dziesięciu minutach byłam już gotowa. Dopiero teraz zauważyłam, że już chyba od godziny nie nękają mnie wizje, jednak nie wiedziałam czy mam się z tego powodu cieszyć, czy może raczej nie...






  I mamy rozdział 4. Sorki, że tak długo nie dodawałam, po prostu brak weny.
       

środa, 12 czerwca 2013

Rozdział 3

- Proszę zapiąć pasy, za chwilę lądujemy. - usłyszałam z głośników głos stewardessy.  
        Tak jak przy starcie włożyłam gumę do buzi i już po chwili wylądowaliśmy. Muszę przyznać, że jestem pełna podziwu dla pilota, ponieważ poszło mu na prawdę dobrze. Odpięłam pasy, wzięłam torebkę i jako pierwsza szybkim krokiem ruszyłam w kierunku wyjścia. Potem zaczęli się też gromadzić przy mnie inni pasażerowie. Zauważyłam, że niedaleko mnie stoi ten sam przystojny chłopak. Muszę przyznać, że jest na prawdę wysoki, chyba o głowę wyższy ode mnie.
        Drzwi się otworzyły, a świeże powietrze zaczęło miło otulać moją twarz. Wzięłam głęboki oddech i wyszłam z samolotu. Zaraz po tym obok mnie znaleźli się także moi rodzice i razem ruszyliśmy odebrać nasze walizki.
        Poszło nam bardzo szybko, bo już po trzydziestu minutach znaleźliśmy się w taksówce, gdyż nasz samochód dopłynie dopiero za dwa dni. Przemierzaliśmy szybko kolejne ulice Wolos. Jest to doprawdy wspaniałe miasto. Panuje w nim bardzo miła i wesoła atmosfera. W dodatku nie brakuje też tu wspaniałych widoków, które aż zapierają dech w piersiach. Mieszkańcy natomiast wyglądają jakby mieli w sobie nieskończoną ilość energii. Przypomina mi to trochę jakąś bajkę, tylko tam dziewczyna poznaje swojego księcia, w którym się bezgranicznie zakochuje, potem jest oczywiście ślub, zwykła dziewczyna zostaje piękną królową, i jak to w baśniach bywa na zakończenie " i żyli długo i szczęśliwie ". W prawdzie te miasto wygląda naprawdę magicznie i czuję, że tu jest mój dom, ale chyba na coś takiego liczyć nie mogę. Trzeba jeszcze zwrócić uwagę na to, że wszyscy ludzie bardzo dbają o Wolos. Jest ono bardzo czyste. Mam nadzieję, że ta przeprowadzka zmieni mnie na lepsze.
        Jechaliśmy tak jeszcze około dziesięć minut, gdy kierowca zatrzymał samochód Roxie i Ed otworzyli drzwi, a ja podążyłam ich śladem. Moim oczom ukazał się piękny, duży budynek. Był to dom, trochę przypominał willę, jednak był nieco mniejszy, ale równie piękny. Jego kremowy kolor wyróżniał się pośród zielonych drzew rosnących wokoło. Okna miał duże i lśniące nowością. Lekko po prawej stronie znajdowały się piękne, duże drzwi, w których kierunku zmierzaliśmy. Cały dom był ogrodzony masywnym, ale równie ładnym ogrodzeniem. Zauważyłam też cudowne kwiaty posadzone wokół jednego z drzew.
        Drzwi otworzył przed nami Ed :
- Witajcie w naszym nowym domu. - wypowiedział te słowa z niemałym uśmiechem na twarzy.
- I jak podoba ci się? - spytała równie wesoła Roxie.
- Tak i to bardzo, jest piękny - zdołałam z siebie wykrztusić jedynie tych kilka słów.
       Oboje krótko zachichotali, a Edward ruszył do taksówki po nasze walizki.

* W tym samym czasie *
- Wróciłem! - zawołałem wchodząc do domu.
- Hej. - usłyszałem w odpowiedzi głos Artemji.
- I jak obserwowałeś ją? - odezwała się Kali
- Tak trochę...
- A dowiedziałeś się o niej czegoś?
- Wiem tylko tyle, że mieszka przy ulicy Steep 21. Usłyszałem ten adres, gdy zamawiali taksówką.
- Aha dobra robota... A mógłbyś mi trochę opisać Raisę z wyglądu?
- Ok. A więc jest ona bardzo piękna, zresztą jak przystało na księżniczkę. Ma długie blond włosy, a jej oczy  przypominają mi trochę morze. Jest na prawdę cudowna.
- Uuuu, ktoś tu się zakochał - jak zwykle musiała się jakoś wtrącić Artemija.
- Zamknij się. Po prostu mówię jak jest. - powiedziałem lekko zdenerwowany.
- Dobra, dobra wmawiaj sobie.
- Spokój dzieci! - odezwała się Kali - A więc jest tak jak przewidywałam... Jazon, pamiętaj przez całe wakacje nie spuszczaj z niej oka.
- Dobrze postaram się...
- Mam taką nadzieję... A to się tyczy również ciebie Artemijo
- Ok. Pomogę Jazonowi śledzić jego ukochaną.
- Proszę tylko bez takich. - uspokoiła ją Kali.- I co najważniejsze, jak tylko Raisa znajdzie kamień macie mnie natychmiast o tym powiadomić.
- Ok, ale to znaczy, że dopóki go nie znajdzie mamy jej nic nie mówić o Pelagii?
- Tak, dopóki nie będzie gotowa nie rozmawiajcie z nią o tym, dobrze?
- Tak. - odpowiedzieliśmy chórem.



        I na tym kończymy rozdział 3. Wiem, że się znów trochę opóźniłam, ale postaram się wszystko nadrobić. W wakacje będę mogła dodawać rozdziały codziennie, więc na pewno wszystko się wyrówna.

niedziela, 2 czerwca 2013

Rozdział 2

        Wstałam dziś jeszcze trochę oszołomiona wczorajszą rozmową. Nadal nie byłam pewna co mam o tym wszystkim myśleć. Najgorsze było jednak to, że dzisiaj mam się jeszcze spotkać z tą kobietą. Przecież ja jej w ogóle nie znam. I niby o czym ja mam z nią rozmawiać? O tym, że dopiero po tylu latach odnajduję rodzinę, którą i tak nic nie obchodzę? Bo właśnie na to ta cała sytuacja wskazuje. Przecież jak by im na mnie zależało to by mnie na pewno szukali...
        To wszystko na prawdę wyprowadziło mnie z równowagi... Postanowiłam już więcej o tym nie myśleć... Co ma być to będzie.
        Jak co dzień poszłam zrobić poranną toaletę. Gdy z niej wyszłam zobaczyłam Roxie i Ed'a krzątających się po domu i sprawdzających czy na pewno już wszystko zostało spakowane. Nie dziwię im się, sama też mam jakieś dziwne uczucie, jakbym czegoś zapomniała.
- Słonko, śniadanie jest w kuchni. Zjedz je szybko i zaraz musimy się zbierać. - usłyszałam jak zwykle miły głos mamy. W odpowiedzi jedynie pokiwałam głową. A tak w ogóle to zapomniałam wam przedstawić moją kochaną Roxie.
        Jest ona dość wysoką, szczupłą i wysportowaną kobietą. Ma bardzo miły, a za razem wesoły wyraz twarzy. Jej włosy podobnie jak oczy są ciemnobrązowe. Muszę przyznać, że od zawsze jej ich zazdrościłam. Średniej wielkości nos jest umieszczony centralnie na środku twarzy. Usta natomiast ma pełne,   w kolorze dojrzałych malin. Roxie jest ogólnie bardzo miłą , pomocną i uczynną osobą. Nie dziwię się, bo w prawdzie jest ona także szkolnym pedagogiem, jednak aktualnie nie pracuje, gdyż ostatnio miała operację nogi i jest na zwolnieniu lekarskim do końca roku.
        Co do Edwarda to jest to bardzo wysoki, muskularny mężczyzna. Jego włosy są czarne jak smoła, natomiast oczy mają kolor lekko zachmurzonego nieba. Ed jak już wcześniej wspominałam jest prawnikiem i  bardzo lubi swoją pracę, co w tym zawodzie nie zdarza się zbyt często. Z charakteru jest także bardzo miły, dlatego też uważam, że oboje bardzo do siebie pasują. Kiedyś nawet przeznaczyli 1000 zł. na schronisko dla zwierząt.

        Po zjedzonym śniadaniu wyniosłam wszystkie swoje pozostałe bagaże przed dom, bo jeszcze wcześniejsze walizki zostały wysłane do Grecji kilka dni wcześniej, żeby w dniu przeprowadzki było mniejsze zamieszanie. Nasz kochany samochód, a raczej kochany samochód Ed'a także zostanie przewieziony do Grecji tylko tyle, że statkiem.
        Dołączyła do nas Roxie i już całkowicie spakowani pożegnaliśmy ostatnimi spojrzeniami nasz dotychczasowy dom. W końcu nie prędko tu wrócimy...
        Droga na lotnisko minęła mi bardzo szybko, gdyż nie było żadnych korków ani niczego w tym stylu, także na miejscu byliśmy już po piętnastu minutach drogi. Szybko wysiedliśmy z samochodu, wzięliśmy walizki i udaliśmy się do samolotu. 
        Był on bardzo nowocześnie wyposażony. Dominowały w nim dwa kolory, a dokładnie biel i błękit. Samolot ten nosił nazwę "Błękitny jastrząb", co wiele wyjaśniało. Po zajęciu wybranych miejsc okazało się, że siedzenia są zadziwiająco wygodne, więc nie powinnam mieć więcej problemów z zaśnięciem. 
        Czekaliśmy jeszcze około dziesięciu minut, gdy stewardessa zawiadomiła wszystkich, że za chwilę startujemy. Postanowiłam wziąć gumę do buzi, bo to zawsze pomagało mi przy startowaniu. Niedługo po tym samolot był już na wystarczającej wysokości i teraz tylko sunął się przed siebie. Zaczęłam trochę rozglądać się po całym samolocie. Siedziałam miej więcej po środku samolotu. Obok mnie siedział jakiś dziwny facet. Widać było, że nie pochodzi z USA. Tuż za mną siedzieli moi rodzice. Nikogo więcej nie znałam. Przez cały czas miałam dziwne uczucie, że ktoś się na mnie patrzy tylko nie wiedziałam kto. Jednak po paru minutach zasnęłam , gdyż przed nami jeszcze całe osiem godzin lotu.
                                               
                                                                              .....

        Gdy się obudziłam na początku nie wiedziałam gdzie się znajduję. Jednak już za chwilę wszystko sobie przypomniałam. Spytałam się Roxie ile jeszcze godzin będziemy tak lecieć. Okazało się, że jeszcze całe cztery godziny. Postanowiłam pójść do łazienki. Podczas gdy szłam znów poczułam na sobie czyjeś spojrzenie i odruchowo się odwróciłam. Zobaczyłam chłopaka mniej więcej w moim wieku. Miał ciemnobrązowe włosy, a oczy miały kolor jasnego brązu zmieszanego z odrobiną zieleni. Był on bardzo przystojny. Teraz siedział i słuchał przez słuchawki muzykę ze swojej MP4. Nie mogłam jednak określić czy to właśnie on przez cały tamten czas się na mnie patrzył. Byłam jednak pewna, że jest w nim coś jakby magicznego. Nasze spojrzenia na chwile  się spotkały, ale zaraz po tym odwróciłam się i znów zaczęłam zmierzać do wspomnianego wcześniej pomieszczenia.




Przepraszam, że nie dodałam tego rozdziału w piątek, jednak nie pozwolił mi na to nawał obowiązków. Mam nadzieję, że rozdział wam się podoba i proszę jeśli przeczytaliście to skomentujcie.

środa, 29 maja 2013

Rozdział 1

- Raisa, wstawaj już zaraz 8.00!- powiedziała Roxie.
- Już, już. - odpowiedziałam od niechcenia.

        Nazywam się Raisa. Mam siedemnaście lat. To znaczy dopiero dzisiaj kończę. Nie znam swoich prawdziwych rodziców, jestem adoptowana. Gdy miałam dwa miesiące trafiłam do domu dziecka, a niedługo po tym jak skończyłam cztery miesiące zostałam już adoptowana. Przygarnęli mnie państwo Roxie i Edward Sweep oraz dali mi swoje nazwisko, ponieważ wcześniej nie miałam żadnego. Moi biologiczni rodzice nie chcieli jak widać abym nosiła, a nawet znała ich nazwiska. Przy wypełnianiu akt urodzenia rubrykę z nazwiskiem zostawili po prostu pustą, a podpisali się jedynie imionami. Jako maluch byłam bardzo grzecznym dzieckiem. W szkole również szło mi dość dobrze. Wprawdzie zawsze byłam wzorową uczennicą. Miałam także wiele wspaniałych talentów. Pięknie śpiewałam, ale także rysowałam. Z wyglądu można by powiedzieć, że jestem przeciętną nastolatką.  Mam długie, sięgające do pasa blond włosy. Oczy przypominające wzburzone morze, które nadają mi  charakter tajemniczości. Nos jest mały i lekko zadarty, natomiast usta mają przepiękny odcień różu, lekko wpadającego w kolor malinowy. Jestem także dość wysoka oraz szczupła.
        Aktualnie uczęszczam do drugiej klasy liceum. W przyszłości mam zamiar studiować prawo, ale co do tego to nie jestem jeszcze w stu procentach pewna.

- Hej kochanie, śniadanie czeka na stole. - powiedziała Roxie jak tylko już ubrana i umyta zeszłam na dół. Edwarda jak zwykle o tej godzinie nie było już w domu. Tak to jest jak się jest najlepszym prawnikiem w całym mieście, a trzeba podkreślić, że mieszkamy w pięknym Los Angeles.- Wszystkiego najlepszego!- dodała
- Dziękuję. Mamo, a czy z tej okazji mogła bym nie iść dzisiaj do szkoły? - zapytałam z niemałą nutką nadziei w głosie.
- Niestety córciu dzisiaj jest ostatni dzień w szkole, już jutro zaczynają się wakacje, a zresztą także już jutro się wyprowadzamy. Myślę, że jednak wypadało by pożegnać się z przyjaciółmi.
- Tak, chyba tak...
        No więc dziś spędzę kolejny nudny dzień w szkole, a to wszystko przez to, że Ed dostał jakąś niby korzystniejszą ofertę pracy.Czy bycie jednym z najlepszych prawników w LA mu nie wystarcza? Jak widać chyba, nie. Dlatego też przeprowadzamy się do Wolos. Jest to miasto w Grecji, położone nad zatoką Morza Egipskiego. Z tego co wiem jest tam bardzo pięknie, jednak nie mam ochoty się tam przeprowadzać. Nie, żebym była jakimś rozkapryszonym bachorem czy coś, ale w LA mam swoich znajomych, przyjaciół i teraz będę musiała te wszystkie znajomości zaczynać od nowa. No, ale cóż i tak nic już na to nie poradzę. Próbuję jednak się pocieszać tym, że przynajmniej znam grekę.

- Mamo! Idę już do szkoły, wrócę o piętnastej trzydzieści! - krzyknęłam stojąc już w progu drzwi wyjściowych.
- Dobrze skarbie! - usłyszałam po chwili głos Roxie.

                                                                         .....

        Jest już godzina szesnasta przed chwilą Ed wrócił z pracy i złożył mi życzenia. Po tym już nie odezwał się do mnie ani słowem, co nie jest do niego podobne. Roxie także zaczęła się dziwnie zachowywać. Wiem,że coś ich gryzie. Tylko co?

- Raiso! Możesz tu do nas na chwile przyjść, musimy ci coś powiedzieć. - zawołała mnie Roxie.
- Już idę.

        Usiadłam na fotelu naprzeciwko telewizora, skąd miałam także dobry widok na sofę na której siedzieli moi rodzice.
- No więc tak...- zaczął trochę niepewnie Ed- dzisiaj w pracy w twoich aktach z domu dziecka znalazłem jedne trochę dziwne nazwisko, którego nigdy wcześniej nie zauważyłem  i postanowiłem się dowiedzieć do kogo należy.
- Może to nazwisko kogoś z mojej rodziny. - stwierdziłam.
- Na to wygląda. Więc zadzwoniłem pod odpowiedni numer i umówiłem się z panią Kali na spotkanie jutro.
- Jak to jutro? Przecież my jutro wyjeżdżamy.
- Ale tak się składa, że twoja ciocia także mieszka w Grecji i to nawet w tym samym mieście, w którym kupiliśmy dom.Czy to nie wspaniały zbieg okoliczności? - włączyła się do rozmowy Roxie.
- To super, ale dlaczego od razu twierdzicie, że to moja ciocia? - byłam trochę w szoku, że dopiero po tylu latach znalazł się ktoś, kto jest moją prawdziwą rodziną. Nigdy wcześniej nie myślałam, że coś takiego może mieć miejsce, a wręcz byłam pewna, że nigdy nie nastąpi...
- Wszystko dokładnie przestudiowałem i wynika z tego, że pani Kali jest twoją rodziną.

        Nadal nie mogłam tego przyjąć do wiadomości, przecież ja nie mam rodziny. Nawet opiekunki z domu dziecka mówiły,że nie mam żadnych krewnych , gdy się oto pytali moi przybrani rodzice. Dlaczego miały by kłamać w takiej sprawie? W prawdzie ja też już nie raz przeglądałam swoje akta z domu dziecka i nie było tam wypisanych żadnych innych nazwisk niż Sweep, które przyjęłam przecież dopiero po adopcji. Może to po prostu jakaś pomyłka. Tak to pewnie tylko pomyłka... W prawdzie to powinnam się cieszyć, bo to przecież chyba nie jest nic złego, że odnalazłam rodzinę. Niektórzy ludzie pewnie by to nazwali cudem, jednak dla mnie nadal jest to dziwne...

- A czy mogłabym zobaczyć jeszcze raz te akta? - zapytałam Edwarda.
- Oczywiście. - odpowiedział i sięgną po teczkę leżącą niedaleko sofy.
        Już po paru sekundach w swoich rękach trzymałam ten tajemniczy dokument. Przyjrzałam się mu dokładnie. Dopiero po pięciu minutach znalazłam to czego szukałam. W prawym dolnym rogu widniało nazwisko, którego także ja nigdy wcześniej nie zauważyłam, a brzmiało ono bardzo podobnie do nazwiska moich opiekunów różniło się zaledwie jedną literą. Zamiast Sweep pisało tam Stweep. Uznałam, że jest to zwykła literówka...





Na tym kończymy tego posta.Kolejne rozdziały będę dodawała co tydzień w piątek lub dwa razy w tygodniu, czyli w środę i piątek. 

Rozdział pierwszy chcę zadedykować dla Eveline Dee., A Alexy, Joan Marry, które pomogły mi przy zakładaniu tego bloga oraz Alex Gabrielli Styles, która również dużo mi doradziła. Jestem wam naprawdę bardzo wdzięczna.

piątek, 24 maja 2013

Prolog

 -Raisa  i dzieci są już na Ziemi, kamenie z ich mocami niestety wylądowały po drugiej stronie kuli ziemskiej. Miejmy nadzieję, że ich przeznaczenie się spełni... Nie mówiłam ci tego wcześniej i pewnie nie powinnam tego robić, ale to ja widziałam ich przeznaczenie, wiem, że wyzwolą Pelagię, a Raisa będzie jej godnym władcą.
-Nie martw się. Cieszę się, że to właśnie ty je widziałaś. Mam nadzieję, że zostanie ono spełnione...Kali, zostało mi już niewiele czasu, ale kiedy Raisa powróci na Pelagię, proszę  przekaż jej to....

        Zabrzmiał róg. Oznaczało to, że Pelagia straciła władcę i nastały dla niej czasy srogich rządów Tybera.
                                                                  
       Na Pelagii toczyła się wojna. Niestety przyszło jej ją przegrać. Król i królowa zostali otruci i umarli. Tyber dokładnie zaplanował jak unicestwić Pelagię. Nie wiedział jednak, że władcy swoją śmiercią osierocili córkę Raisę, która została wysłana na ziemię wraz z jeszcze dwójką innych dzieci : Jazonem i Artemizją. W kamieniach zwanych anami zamknęli ich moce. Niestety nie udało się wysłać ich w jedno miejsce i aby ocalić Pelagię będą musieli odnaleźć się i swoje przeznaczenie. Cały lud Pelagii posiada w nich swoją jedyną nadzieję na odzyskanie wolności i tylko dlatego planeta nadal istnieje.

Czy trójce dzieci uda się dowiedzieć o swoim przeznaczeniu i uratować swoją planetę?
Czy odnajdą swoją moc?
Czy spotkają na swojej drodze dużo przeszkód?
Czy uda im się opanować swoje pozaziemskie moce?
A może zapanuje nad nimi chęć władzy?